საათი სამის ნახევარს კაწრავს. 2 ივნისი თენდება. ტანსაცმელ გაუხდელი ვწევარ ლოგინზე, გახურებულ სახეს მარის ცივი სუნთქვა მიგრილებს და სხეული 1ივნისის კონცერტის afterpartyს დროს მიღებულ ალკოჰოლს ნელნელა აორთქლებს. თავში ფიქრები ირევა რიგრიგობით: მერე რა თუ ოდესმე, მომავალში სიამოვნებით დავიხოცებით..მერე რა თუ სიყვარულში საერთოდ არარის ლოგიკა..ღია ფანჯრიდან სიცივე მაფხიზლებს და ახალი ფიქრი იბადება: მოდი ერთხელ ჩვენ გავიღოთ და ფანჯრები გადახტნენ..ამ დროს რაღაც წარმოუდგენელი ხმაურით აზანზარებს სახლს და ხმაურთან ერთად აივნის პარარელურად ყვითელ წერტილად მიქრის ცაზე. ძლივს წამოვიწიე და აივანზე გავედი. ყვითელი წერტილი ქალაქის თავზე წრეს არტყავს და უცებ პარლამენტის ადგილას დიდი ბოლი ჩნდება, მერე ხმაც აღწევს, შემაძრწუნებელი დანგრევის ხმა, თბილისი დაბომბეს.. გაშეშებული ვდგავარ, თავში ყველაზე საშინელი სცენარი მიტრიალებს და არვიცი რამდენი წამი თუ წუთი ვიდექი გაშეშებული როცა დაბომბვის ადგილიდან ქარის მოტანილმა კვამლა გამომაფხიზლა. ოთახში შევბრუნდი და მარის პატარა ბავშვივით უმანკო გაოცებულ თვალებს შევეჩეხე, თვალებს, რომლებშიც ერთადერთი საღი წინადადება იღვრებოდა: თავს თუარ გვანებებენ, ლოგონში ნამცეცებს მაინც ნუ გვიყრიან. გონებაში ვიღაც ლოგიკას ალოგიკურად მილაგებს და მარტო იმას ვხვდები, რომ რამე უნდა ვქნა სანამ ჯერ კიდევ შერჩა წამი კედლის კალენდარს.. უნდა წახვიდეთ, ჩამყვირის ძილი, რომელსაც ხელზე სიკვდილის თითი აქვს და ვუჯერებ. ტვინში რაღაც გეგმისმსგავსი ყალიბდება. მარის ვანიშნე რო ჩაიცვას და გვერძე ოთახში გავედი, ჩემი ფეხბურთის ჩანთა ავიღე, სწრაფად დავცალე ბუცების და ფორმისგან, უცებ გონებაში რაღაცამ გაიელვა და ბუცები უკან ჩავაბრუნე, ჩემი საგვარეულო კოლექციის სტენდთან მივედი, ორი შაშხანა და მაუზერი თავისი ტყვიებით ჩავიდე ჩანთაში. მერე სამზარეულოში გავედი, მაცივრიდან რამდენიმე ბოთლი ლიკანიც ჩავდე და საძინებელში შევბრუნდი, უკვეჩაცმული მარი მობილურზე ცდილობს დარეკვას, მაგრამ სახეზე ეტყობა რო არ იჭერს. დაიკიდე ალბათ გადამცემი ანძებიც დაბომბეს..ეს ვთქვი და სიტყვა დაბომბვაზე ორივე გავიყინეთ.. შეიძლება ეს თითქოსდა მოლოგიკურო წინადადებაც ისეთივე სისულელეა, როგორც, მაგალითად, ზაფხულის წვიმაში ქოლგით სიარული მაგრამ..რამდენიმე წამში გამოვფხიზლდი და მაგრად ჩავეხუტე – ხო ყველაფერი კარგად იქნება? ჩამჩურჩულა შიშისგან გაბზარული ხმით და თითქოს ჩემში რაღაც ნაწილი მოკვდა, ნაწილი, რომელსაც უნდოდა ეყვირა რო კარგად კიარა ყველაფერი ძალიან ცუდადაა და ა.შ მაგრამ, დაიკიდე,მიყვარხარ,გადავრჩებით – მეორე ნაწილმა ეს სამი სიტყვა უპასუხა რატომღაც..მიბრუნდა და უკვე ჩემი მობილური აიღო, ჯეოსელის კარტა გამოცვალა და ჯერ მაგთი ჩადო უშედეგოდ, არ იჭერს ბლიად, აღმოხდა უკვე ზიზღნარევი ხმით, მერე ბილაინის კარტა და უცებ სიგნალის რამდენიმე ხაზიც აციმციმდა. რაღაც ისეთი გრძნობა დაგვეუფლა ორივეს, გული გალაქტიონივით გაგიჟდა და.. სანდროსთან დარეკე, მამამისი გენერალია და რამე ეცოდინება – ვუთხარი ყვირილით, ალბათ მცირე იმედისგან გონებამ ყვირილი არჩია ემოციების გადმოსაცემად ჩემდაუნებურად. გათიშული აქვს – ყველას გათიშული აქვს, რა ხდება ამიხსენი ზიჩ – და თვალები აუწყლიანდა. მე ჯერ ადგილზე ვიდექი, მაგრამ სული ეგდო, თითქოს მასისგანდამარცხებული და გათელილი, მაგრამ მაინც მზად იყო ხელი შეეშველებინა დაცემული ანგელოზისთვის. ვეღარ ვფიქრობ, რახდება საერთოდ? უკვე ყველა ფიქრი რუსეთს და საშინელებას დაუკავშირდა. ლეპტოპი, მობილურები და სანთებელები ჩანთაში ჩავყარე, მოვიკიდე, მარის ხელიჩავკიდე და სახლიდან გამოვედით. – სად მივდივართ? – ჯერ არვიცი. არ შეგეშინდეს, მთავარია სტრატეგიული ადგილიდან შორს წავიდეთ და მერე რამე იქნება – მაგრამ ამ პასუხს და მითუმეტეს სიტყვა სტრატეგიას მისთვის ალბათ არანაირი გაგება და ახსნა არ ქონდა ამ წუთებში და დანარჩენი ახსნის გარეშე ვაკოცე და ჭავჭავაძეს ჩავუყევით, თითქმის სირბილიდ მივდიოდით ჩაბნელებული ლამპიონების ფონზე და როცა გრიბაედოვის შესახვევამდე ჩავაღწიეთ, რუსთაველზე სიჩუმე დაირღვა, რაღაც დიდმა მწვანე რაღაცამ გაიარა, რომელსაც ასფალტზე დატოვებული მუხლუხოების ამომტვრეული ნაკვალევი და მწყობრი ფეხის ხმა მოყვა, მორფის კაფსულის თავისმომტვრევის სიჩქარით შევუხვიეთ მაშინვე მარცხნივ და გრიბაედოვს გავუყევით სირბილით. ირგვლივ ყველაფერი ჩაბნელებული იყო, მარტო პირდაპირ, მოსახვევში ანათებდა რაღაც ძლიერად რუსთაველიდან და ხმაური ისმოდა. ჩასახვევამდე სადღაც 50 მეტრიღა იყო როცა იმ შუქის ფონზე ვიღაცის სილუეტი გამოჩნდა კედელზე. მარის ვანიშნე რო გადაერბინა და სადარბაზოს კედელს მოფარებოდა, მე მეორე მხარეს დავრჩი და იქვე მანქანის უკან ჩავიკუზე. სილუეტის ხმა ნელნელა მოახლოვდა, მანქანას ჩაუარა. შავი ფორმა, ხელში ავტომატი და ახლა უკვე მკაფიოდ შევამჩნიე ჩაფხუტზე უკანა მხარეს ინიციალები : USA.. ზიზღი დამეუფლა, მაუზერი ამოვიღე ძალიან ნელა და ზურგში დავუმიზნე..რამოხდებოდა ამ ჯარისკაცის ადგილას ყოფილიყო ვინმე უფრო პოეტური, უფრო მენატვრისხე და უბრალოდ უფრო თბილი.. მაგრამ ის აქ იყო, ჩემი სიყვარულისგან სულრაღაც 20 ნაბიჯში და შეიძლება საერთოდ ქალთან არც კი ნამყოფი 
მთელი ნებისყოფა ერთ ხელში მოვიკრიბე, სასხლეტს შევეხე, მაგრამ..არ შემიძლია, ვერ ვისროლე. ვერ მოვკალი ეს ვიღაც ქოვბოი, არადა არ ვარ ისეთი, რომელიც მარტო იქ შედის, სადაც უშვებენ მაგრამ, ადამიანის მოკვლა რაღაც დაუძლეველი აღმოჩნდა და დროც გულში მირტყავდა ყოველ წამს მოუთმენლობისგან, ჩანთიდან შაშხანა ამოვაძვრინე ფრთხილად და წამოვიწიე, ამ დროს მხარზერაციაში ვიღაცის ხმა ჩაირთო, ამერიკელი შეჩერდა და ყურზე მიდების და თითქოსდარიგების მიღების მერე, რაღაცის მოხსენება დაიწყო აქცენტით, ნელა გადავდგი რამდენიმე ნაბიჯი მისკენ და მთელი ძალით ჩავარტყი კისერში შაშხანის კონდახი.. დაეცა და რაღაც თქვა, ძალიან შემეშინდა როცა გავიაზრე რო არ გაითიშა და როცა წამოიწია ინსტიქტურად მთელი ძალით ჩავარტყი ფეხი სახეში და სახეჩატეხილმა კეფა ასფალტს დაარტყა და ადგილზე გაიყინა. სისხლის ნაკადი გამოვიდა მისგან და ჩემ ფეხებშუა გაიარა. წითლის დანახვაზე გამოვფხიზლდი და თავიდან მეგონა რო მოვკალი, ის არა, ვიღაც სხვა, ჰიტაჩი, უფროსი ძმა.. და ვერც შევამჩნიე როდის მოგვიახლოვდა მარი და როდის მოასწრო დახრა მისთვის პულსის გასასინჯად – ცოცხალია, რა ვუშველოთ? – ამომხედა ტირილით..ჩვენი ცხოვრება გადაიდო, უამინდობის გამო…
Like this:
4 bloggers like this post.
ცოფიანი
